Vrijwilligers vertellen.....

Wouter

Februari 2007: Wouter werkt al een paar weken in de Hogar, hij stelt zich voor

Mijn naam is Wouter ten Böhmer. Ik ben in december negentien geworden. In mei/augustus heb ik mijn Vrijeschool afgerond met een VWO diploma 'Natuur & Techniek'.  Ik heb gekozen voor een 'tussenjaar' vrij van school- en studieverplichtingen en kwam uit op La Paz. Hier in het hooggebergte van Bolivia en werkend voor de Stichting Weeshuis La Paz vind ik wat  ik wilde. Gedurende vijf maanden Bolivia, volkomen anders dan Nederland, wil ik graag iets betekenen voor de lokale bevolking:  werken en spelen met kinderen van 4 tot 14 jaar.

De kinderen in het tehuis hebben allemaal een triest verhaal achter zich, betreffende hun ouders en hun opvoeding. Daarom hebben ze de aandacht hard nodig, maar genieten ze ook des te meer van de kleine leuke dingen die je ze te bieden hebt. Sport, spel, knutselen, tekenen, schilderen en hopelijk in de toekomst muziek...., mijn hobby´s in Nederland.  Ik heb vroeger een aantal jaren getennist en gevoetbald. Verder houd ik van kunstzinnig bezig zijn en van muziek. Samen geven ze een leven kleur. Ik speelde klarinet, zing graag en speel piano en wie weet in de toekomst trombone? Ik hoop dat het te doen is om hier in het weeshuis met de kinderen te zingen... er zal erg veel discipline voor nodig zijn,  maar ik weet zeker dat -als het lukt- het resultaat genieten is. 

Terug in Nederland 'moet' ik aan de studie. Hoogstwaarschijnlijk wordt het natuurkunde. Eerst in Nederland en later misschien UK. Thuis ben ik de middelste tussen een twee jaar jongere broer (nog  thuis bij mijn vader) en een twee jaar oudere zus (conservatoriumstudie). Vanaf 2004 tot en met 2006 was het voor ons een moeilijke tijd. Mijn moeder kreeg namelijk bloedkanker (NHL) en nadat deze, na bijna een jaar zware chemo´s, weg was en we weer een paar maanden goede hoop hadden, werd ze nog geen jaar later opnieuw ziek. Er volgde opnieuw een ziekenhuisopname en het zwarte nieuws dat ze nu aan twee soorten leukemie leed. Deze keer hielpen de behandelingen niet en was een van de kankers onoverwinnelijk. Mama is op 1 juli 2006 overleden. Hier in La Paz wordt de gezinsband maar al te duidelijk, en soms zou je wel weer even thuis willen zijn.  Maar ik weet nu al zeker, dat ik na deze vijf maanden als een rijker mens terugkom in Nederland om het ´gewone´ leven voort te zetten.  

Tot zover,  Wouter ten Böhmer

Een paar maanden later: “Van de sommetjes naar Bolivia". 

De kinderen van de Hogar Mixto

In Bolivia heb ik geen sommetjes gemaakt, ik heb geprobeerd de kinderen in het weeshuis Hogar Mixto La Paz een zo goed mogelijke tijd te geven. De kinderen waren fantastisch. Ze zijn daar niet zomaar terecht gekomen. In veel gevallen zijn hun ouders gestorven, of zijn aan de alcohol, ze zitten vast, hebben hun kinderen om wat voor reden dan ook slecht behandeld of kunnen ze om een andere reden niet verzorgen.

Hogar Mixto is een opvang waar kinderen soms jaren leven, al is dit niet de bedoeling. Het lukt niet altijd ze over te plaatsen naar een volwaardig weeshuis, of om familie te vinden die voor ze kan zorgen. In het weeshuis leven tussen de zestig en de tachtig kinderen. De leeftijden lopen uiteen van vijf tot zestien jaar. Er zijn twee (strikt gescheiden) slaapzalen, een voor jongens en een voor meisjes.

De mammies

Er werken gemiddeld vier mammies(!). Zij proberen de kinderen in het gareel te houden en moeten ervoor zorgen dat de kinderen wassen, aardappelen schillen, bonen pellen, of poetsen. In de keuken werken de koks, twee vrouwen die de hele dag vlees en soep aan het klaarmaken zijn. En 's middags zorgen die voor de thee met een broodje. Alles is gerantsoeneerd, elke aardappel wordt geteld.
Met zoveel kinderen is het voor de mammies natuurlijk een hels karwei, ze zijn dan ook streng! Ze lijken daardoor weliswaar niet altijd even aardig, maar de meeste kinderen houden van ze. 

In de "taller"

Er zijn op Hogar Mixto ook klaslokalen ingericht waar de kinderen worden onderwezen. Behalve de dagelijkse taken en de school(opgaven) hebben de kinderen niet zoveel te doen. Er is een pleintje waar ze kunnen spelen, en er is een tv. Maar ze kunnen veel over hun situatie nadenken, wat ze soms somber maakt. Helemaal als ze net aankomen, alles zo nieuw en anders is, ze niet zoveel vriendjes hebben, hun vriendjes vertrekken, of als ze zelf weer ergens anders heen moeten.

Toch zie je de kinderen veel lachen. Er is naast het weeshuis een soort werk- speelruimte ingericht in een klein aanliggend gebouwtje. Nederlandse vrijwilligers hebben dit project twaalf jaar geleden geadopteerd en er een stichting voor opgericht. Deze stichting streeft ernaar elke vijf maanden twee vrijwilligers af te vaardigen die het werk daar voortzetten. Om het leven van de kinderen in het weeshuis wat te veraangenamen bedenken deze vrijwilligers elke week een nieuwe activiteit, bijvoorbeeld maskers maken voor carnaval. Elke dag worden twee groepjes van acht kinderen opgehaald uit het weeshuis, die dan samen aan de slag kunnen. Een groep vóór de thee, de andere groep na de thee. Meisjes en jongens apart. 
De kinderen komen maar wat graag naar de Taller'(de werkplaats). Als ze klaar zijn met de activiteit is daar nog veel te doen. Er is een voetbaltafel en veel speelgoed. Een paradijs voor de kinderen! 
We bieden ze van alles aan: van kleien tot yoga, van muziek tot origami. Ze naaien, schilderen, bouwen: vliegtuigen, sieraaddozen, noem het maar op. Elke twee maanden is er een groot verjaardagsfeest voor alle kinderen die jarig zijn geweest. Er zijn cadeautjes, er is cake, limonade. Op de vijftiende verjaardag is er een extra groot feest. Het is geweldig met de kinderen te spelen, te knutselen en te doen. Plezier maken is het allerbelangrijkst. De kleine gesprekjes zijn vaak net zo fijn. Wat krijg je er veel voor terug. Dit was echt wat ik wilde.

Als je binnenkomt (ze zien je vaak al van ver aankomen) komen er altijd kinderen op je af gerend. Baowther!!!, roepen ze dan. Ze springen op je rug en sleuren je mee. Wouter is een moeilijke naam in Bolivia; in het Spaans bestaat alleen Walter. Klapspelletjes, voetballen, allerlei spelletjes met kleine steentjes of dopjes, waar je steeds ingewikkeldere handelingen mee moet doen om verder te komen. 

La Paz,  Boliva
Dit alles speelt zich af in La Paz, de hoogst gelegen stad van de wereld: je leeft op 3600 meter hoogte. Het is er een drukte van belang, met straten vol taxi's en minibusjes. Overal lopen mensen en er zijn veel markten. Je kunt hier alles krijgen: overal kraampjes, de straten zijn bontgekleurd van het fruit. De vrouwen dragen veel gekleurde doeken en rokken. Kenmerkend zijn de scheve bolhoedjes op hun hoofd. Soms zie je ook indianen van het platteland. Een mooi gezicht. Vanaf de omringende bergen of hoger gelegen punten in de stad (glooiend is zacht gezegd) zie je een enorme huizenvallei tussen de hoge bergen. De voornaamste berg die je vanuit zowat elke plek in de stad boven je uit ziet torenen is meer dan 6000 meter hoog. Schitterend. 
Qua natuur en cultuur is Bolivia de tegenpool van Nederland. De landschappen zijn sprookjesachtig. Lago Titicaca, het grootste hooggelegen meer ter wereld met daaromheen de machtige sneeuwbergen, is onvoorstelbaar mooi. Of een week jungle en pampas in Rurrenabaque. Met een groepje toeristen en een gids in een kano door de moerassen. In de pampa's wonen zoveel vogels en dieren. Je kijkt je ogen uit. In het water zitten piranha's alligators, kaaimannen en dolfijnen! Ik heb gezwommen met dolfijnen! In de jungle zijn we met een gids een paar dagen rond getrokken. Helaas geen jaguar gezien, maar het was natuurlijk indrukwekkend. 

Geboft

Ben je een jaar aan iets anders toe en zoek je naar iets wat je leven extra kleur geeft? Ga eens op zoek naar een vrijwilligersproject aan de andere kant van de wereld. Ik heb ontzettend geboft dat ik dat via deze stichting heb kunnen doen.”

Wouter